Projektowanie dla osób niewidomych

Osoby niewidome korzystają z interfejsów cyfrowych wyłącznie przez czytnik ekranu. To oznacza, że każda decyzja wizualna — układ strony, hierarchia treści, etykiety elementów — musi mieć swój odpowiednik w strukturze kodu. Jeśli coś widać, ale nie ma tego w semantyce, dla użytkownika czytnika to nie istnieje.

Graeme Coleman z TetraLogical zebrał praktyczne zasady, które idą dalej niż lista wymagań WCAG. Struktura strony powinna być przekazana przez landmarks, nagłówki i listy — nie tylko wygląd. Ważne informacje powinny pojawiać się pierwsze, żeby użytkownik nie musiał przesłuchiwać całej strony. Nazwy i etykiety powinny być spójne — to samo działanie, ta sama nazwa, zawsze. Treść ma być zwięzła, ze słowami kluczowymi na początku zdania.

Szczególnie cenną wskazówką jest oferowanie alternatywnych sposobów wykonania zadania. Jeśli coś można zrobić tylko przez mapę — część użytkowników jest wykluczona. Jeśli obok mapy jest lista adresów — problem znika. To dobry przykład na to, że dostępność często sprowadza się do jednej dodatkowej opcji.

Warto przeczytać w całości: Designing for people who are blind (Graeme Coleman)