Blog — Dostępnik
Wpisy Jacka Zadrożnego o dostępności cyfrowej — WCAG, ARIA, prawo, technologie wspomagające.
Wpisy Jacka Zadrożnego o dostępności cyfrowej — WCAG, ARIA, prawo, technologie wspomagające.
Ekran PIN-u w iPhonie niby łamie WCAG, a naprawienie go dosłownie pogorszyłoby interfejs. Piszę o tym, gdzie kończy się norma, a zaczyna decyzja audytora — i o sześciu regułach na sporne przypadki.
ETSI opublikowało EN 301 549 V4.1.1 — klauzule o stronach, dokumentach i oprogramowaniu przechodzą na WCAG 2.2. O pięciu istotnych zmianach, nowych kryteriach sukcesu i o tym, dlaczego publikacja normy to jeszcze nie jej obowiązywanie.
Wracam do kryterium 4.1.3 Komunikaty o stanie na przykładzie sklepowego koszyka — co dokładnie znaczy, że komunikat ma być programowo określony i ogłoszony bez skupienia. O rolach status, alert i log, atrybutach aria-atomic i aria-relevant oraz o pułapce z role=progressbar.
Agenci AI czytają strony internetowe przez drzewo dostępności — dokładnie tak jak czytniki ekranu. Mimo to 95,9% stron ma wykrywalne błędy dostępności, a dostępność wciąż jest ostatnia na liście obaw liderów inżynierii.
W branży narasta krytyka AI w dostępności — i słusznie. Rozdzielam trzy rzeczy, które lubimy wrzucać do jednego worka: skill (wiedza domenowa), agent (wykonawca) i harness (uprząż kontrolująca). I ogłaszam publiczny serwer MCP WCAG 2.2.
Level Access pokazuje, jak włączyć testy dostępności do pipeline'u CI/CD: pięć punktów kontroli od edytora po staging. Naprawa błędu po premierze kosztuje nawet 30 razy więcej niż w trakcie prac.
Markdown ma 20 lat i jest wszędzie. W połączeniu z AI pokazuje swoją prawdziwą siłę — to pomost między tym, jak myślimy my, jak myślą modele językowe i jak działa sieć. I ma wbudowaną semantykę pokrywającą się z WCAG.
Prof. Tomasz Piekot stwierdził, że WCAG reguluje dostępność językową wyłącznie w wytycznej 3.1. Pokazuję, że język jest w WCAG obecny niemal wszędzie — jako narzędzie interakcji, komunikat o błędzie i struktura dokumentu.
Testowałem Intopia Web Accessibility Skill — zestaw instrukcji dla agentów AI do znajdowania i naprawiania błędów WCAG. Siedem naruszeń, pięć naprawionych, dwa zablokowane przez Streamlit.
Adrian Roselli analizuje Google Modern Web Guidance — zestaw instrukcji dla agentów AI kodujących strony. Wniosek: dostępność jest uwzględniona, ale wyniki są nieprzewidywalne.
WCAG to standard opisujący właściwości produktu, EN 17161 — standard zarządzania procesami. Wilco Fiers z Deque przekonuje, że te dwie normy powinny działać w parze.
Jennie Delisi z Minnesoty podsumowuje stan dostępności kognitywnej w 2026 roku — co się zmieniło od 2019, gdzie wciąż są luki i dlaczego teraz to już nie jest opcja.
Open Source Guides opublikowały przewodnik po dostępności w projektach open source — od dokumentacji i interfejsu po CLI, procesy i testowanie.
Rola komponentu to obietnica dla użytkownika. W tym numerze Dostępnika piszę o tym, co się dzieje, gdy komponent ogłasza swoją rolę, ale nie realizuje wynikającego z niej wzorca interakcji.
AIMAC testuje 43 modele AI pod kątem dostępności generowanego kodu. Wyniki? OpenAI dominuje, Claude regresuje, a problem z kontrastem dotyczy 84,8% stron.
Syndrom oszusta dotyka 50–70% specjalistów — w branży dostępności działa ze szczególną siłą przez rozległość WCAG, ciągłe zmiany i wysoką stawkę błędów.
Steve Faulkner stworzył z pomocą ChatGPT narzędzie do automatycznego testowania dostępności klawiatury. keyboard-vibes używa Playwright i axe-core do sprawdzania fokusa, pułapek klawiaturowych i skip linków.
Czy audytor dostępności musi umieć pisać kod? W najnowszym numerze Dostępnika piszę o tym, gdzie kończy się praca programisty, a zaczyna praca audytora.
EN 301 549 v4.1.1 doprecyzuje wymagania dostępności dla aplikacji mobilnych — co zmienia się dla twórców aplikacji na iOS i Android.